Lech M. Jakób

Lech M. Jakób (15 grudnia 1953, Białogard - 13 sierpnia 2021, Szczecin) był polskim poetą, powieściopisarzem i aforystą. Debiutował prasowo w 1975 roku impresją prozatorską „Ryba” opublikowaną w miesięczniku „Radar”. Publikował utwory literackie, felietony, recenzje, polemiki i korespondencje. Od 1964 roku, z przerwami, mieszkał w Kołobrzegu, gdzie pracował między innymi jako dyspozytor Miejskich Wodociągów.

Studiował filologię polską w Słupsku, a Zaoczne Studium Oświaty i Kultury ukończył we Wrocławiu. Pracował także jako robotnik magazynowy, recepcjonista, bibliotekarz, maszynista maszyn przepompowych i nauczyciel języka polskiego. Był założycielem i redaktorem naczelnym magazynu literacko-artystycznego „Latarnia Morska”, ukazującego się od 2006 roku. Wśród jego książek znalazły się tomy poezji „Psy mojej młodości” i „Zielony promień”, powieści „Kruk najbielszy” i „Ciemna materia” oraz zbiory aforyzmów. Otrzymał Nagrodę Artystyczną miasta Kołobrzegu, nagrodę im. Ryszarda Milczewskiego-Bruno za „Zielony promień” oraz pierwszą nagrodę konkursu Wydawnictwa Telbit za powieść „Filip Szalony”.

Na podstawie artykułu „Lech M. Jakób” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.